Ayana's verhaal

Ayana strijkt haar donkere haar naar achter en bindt het samen in een staart. Haar gezicht is vrij van rimpels maar haar ogen doen denken dat ze al veel ouder is dan tweeëntwintig jaar.  

Op haar rug draagt ze de kleine Hiyab. Ayana voelt dat ze slaapt, haar adem is gelijkmatig. Ze probeert mee te ademen maar het lukt niet om rustig te worden. Ze denkt aan hoe Hiyab nog nooit de geur van kruit heeft geroken of opstuivend zand uit haar oogjes heeft moeten wrijven. 

Hiyab zat nog veilig in de baarmoeder toen in Italië aankwam en iedereen duwde en trok. Ayana spande haar spieren en maakte zich breed om zich een weg te banen tussen alle mensen, met haar tas als een schild voor haar buik. Ze zag een uitgang in de drukte bij een plek waar ze haar vingerafdrukken moest achterlaten. Op dat moment was het een opluchting en nu, nu bepaald dit ene moment haar leven en dat van Hiyab. Dit keer kan Ayana niet alleen op zichzelf passen maar moet ze zorgen dat Hiyab niets overkomt. Ze wilde dat ze Hiyab had kunnen achterlaten in Nederland en een goed leven kon laten leiden. In het Tigrinya mompelt ze geruststellende woordjes, meer tegen zichzelf dan de slapende baby.

Ayana wilde niet terug naar Italië, ze wil hier blijven samen met haar kindje en een leven opbouwen. Tientallen documenten en hulpverleners pleiten voor haar maar het Dublin akkoord hing als een zwaard van Damokles boven haar hoofd. De bureaucratie kijkt niet naar Ayana’s verhaal en naar haar pasgeboren baby maar is meedogenloos wanneer het aankomt op dat ene moment, toen Ayana met het plaatsen van haar vingers het lot bezegelde. Nu wonen Ayana en Hiyab in Italië op straat, zonder de beloofde bescherming van een dak boven hun hoofd.