Rami's verhaal

Rami recht zijn rug voor de foto. Op zijn vestje staat ‘champion’. Rustig kabbelt de zee achter hem, en fonkelt in de zon als een pas geslepen edelsteen.

‘In Syrië was mijn leven fijn samen met mijn familie en vrienden’, vertelt Rami. ‘Maar ik was bang om achttien te worden omdat ik dan in dienstplicht zou moeten gaan voor het regime van El Assad.’ Deze angst verdreef hem uit Syrië. Zijn broer die twee jaar ouder is en hij betaalden allebei 100,000 lira (1000 dollar) om door de checkpoints bij Damascus heen te komen. Vanuit Idlib zijn ze naar Antalya gereisd en daar hebben ze een jaar gewoond. Vervolgens vertrokken ze naar Izmir waar de broers een smokkelaar ontmoette die hen wel over zee wilde brengen. De zon stond hoog aan de hemel en brandde op de kruinen van de zestig mensen die aan boord van het kleine bootje stapten. Na een tocht van bijna vier uur kwamen ze aan op Kos.

Nu staat Rami in Skaramangas, zonder broer. Rami is hier nu elf maanden. Zodra ze aankwamen begon er een relocation program maar omdat Rami’s broer boven de achttien was en dus meerderjarig, viel hij in een ander administratief hokje dan de minderjarige Rami. Hierdoor mocht Rami’s broer al eerder weg naar Duitsland en moet Rami wachten. Dat is best spannend voor hem. ‘Ik zou hier niet alleen mogen zijn. In deze anderhalf jaar van mijn leven kon ik niets doen, niet studeren, niet werken, ik was alleen maar verdrietig,’ zegt Rami en hij schudt zijn hoofd. ‘De vrijwilligers zijn allemaal zo vriendelijk maar het programma van relocation is ontzettend slecht.’ Rami ziet zichzelf, terecht nog, als een kind en is verbaasd dat hij zo aan zijn lot werd overgelaten door een administratieve wending.

Rami droomt van zijn toekomst waar hij weer herenigd is met zijn familie. ‘Mijn grootste droom is een lieve vrouw vinden om mee te trouwen en om samen in een klein huis te wonen met een winkel waar we dan samen werken.’ Maar die droom laat nog even op zich wachten. ‘Op dit moment droom ik om uit Skaramangas te vertrekken en mijn moeder weer te zien. Dan Duits leren en werken en dan pas trouwen.’