Simret's verhaal

Simret staat in de keuken van het appartement en kijkt rond. Ze spreidt haar armen ter grootte van de houten keukentafel. ‘You see this space? This is the house of my mother’, ze begint breed te lachen.

Lisa en haar vriend besloten dat ze iets wilden betekenen in de vluchtelingencrisis. Ze hadden een kamer over en namen de vijfentwintigjarige Simret voor een maand in huis. Niet alleen zorgde dat voor een rustpunt in Simrets leven, het zorgde ook voor een heel bijzondere vriendschap. Simret is al twee jaar onderweg als ze in Amsterdam neerstrijkt. Vanuit Eritrea wilde ze haar vriend achterna reizen maar omdat ze haar vingerafdrukken heeft afgegeven in Italië wordt ze halverwege teruggestuurd. Simret begrijpt het niet. ‘Chance’, zegt ze. Toeval. Waarom iedereen om haar heen wel een verblijfsvergunning krijgt en zij wordt opgejaagd door de politie is haar een raadsel. Hoewel Lisa haar soms probeerde uit te leggen wat het Dublin Akkoord voor consequenties heeft, blijven het voor Simret onverklaarbare omstandigheden.

‘De meeste vrouwen komen niet ongeschonden aan in Europa’, zegt Lisa. Maar daar spraken ze niet vaak over. Simrets gezicht betrok wanneer het over de reis ging of over het moment dat ze weer naar een volgende plek moest. Ze sliep veel, wellicht om te kunnen verwerken wat er allemaal is gebeurd onderweg.

Lisa beschrijft hun vriendschap als die van jonge meisjes. Ze giebelen veel en maken over en weer gekscherende grapjes of houden elkaars handen vast. Dat ze elkaar niet altijd begrepen of niet hetzelfde geloof delen, maakte niet uit. Als ze er echt niet uitkwamen dan gebruikte Lisa Google Image of belde ze een vriend van Simret die net wat beter Engels kon. Bijvoorbeeld om te zeggen dat ze toch echt zelf eten mocht pakken.

‘We moesten haar bijna de koelkast induwen om dat duidelijk te maken.’

Vanwege die taalbarrière ondernamen Lisa en Simret juist dingen waarbij taal niet zo belangrijk is. Naar een Afrikaanse dansavond in Paradiso of naar het museum bijvoorbeeld. In het FOAM was er een tentoonstelling met foto’s over de Oost Europese orthodoxe kerk. Vol eerbied boog Simret voor elke foto, kuste ze en sloeg een kruisje. Zoiets had Simret nog nooit gezien en zo’n museumervaring had Lisa nog nooit gehad.

‘Ze is heel lief, zorgzaam en tegelijkertijd ook heel ambitieus. We regelden voor haar dagbesteding in een keuken waar ze broodjes smeerde met ingrediënten die ze zelf waarschijnlijk niet eens lekker vond’, vertelt Lisa. ‘Dan kwam ze na een lange dag thuis en riep: “I am soooo happy!” Simret was zo blij om iets te doen te hebben en was ook heel trots. Vaak wilde ze dan ook nog voor ons koken en maakte ze zure bubbeltjespannenkoeken met een prutje, een specialiteit uit Eritrea.’  Dan noemde Lisa haar gekscherend ‘Chef Simret' en begon Simret te stralen. Want dat is haar grote droom, een Eritrees restaurant in Nederland.